WELKOM IN MIJN BLOG

Blog 22 juli 2026

Jan C. van der Heide

Wie heeft er eigenlijk gelijk…?

Lieve bloglezers,

Waar wil ik het vandaag eens over hebben? Eigenlijk nergens speciaal over. De mooiste onderwerpen dienen zich vaak vanzelf aan. En vandaag moest ik opeens denken aan ondernemers. Aan de eenpitters, de zzp'ers, de mensen die in hun eentje iets proberen op te bouwen.

Zelf ben ik al meer dan een halve eeuw zelfstandig ondernemer. In al die jaren heb ik één les geleerd die ik graag wil delen: luister naar goede adviezen, maar lever je gezonde verstand en je intuïtie nooit helemaal in.

In 2011 maakte ik een website voor mijn praktijk en webshop. Ik richtte die in zoals ik vond dat hij moest zijn: met ruimte voor verschillende onderwerpen, invalshoeken en interesses. Niet volgens een vast marketingboekje, maar op een manier die bij mij paste.

Dat leverde de nodige kritiek op. Ongevraagd kreeg ik adviezen van mensen die precies wisten hoe het wél moest. Tijdens een dure training werd mijn website zelfs door een functionaris van de KvK gebruikt als voorbeeld van hoe je het volgens hem níét moest aanpakken. Op sociale media verschenen allerlei deskundige analyses over wat er allemaal mis was. Eén adviseur bleef mij zelfs regelmatig van commentaar voorzien.

Ik heb daar nooit op gereageerd. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ik liever mijn energie stak in mijn werk dan in discussies.

Het bijzondere is dat mijn website jarenlang dagelijks duizenden bezoekers trok. In de loop der jaren zijn dat vele miljoenen bezoeken geworden. Het exacte aantal weet ik niet eens meer, maar het waren er zoveel dat ik vooral dankbaar ben dat zoveel mensen de weg naar mijn website hebben gevonden.

Daarmee wil ik niet zeggen dat experts ongelijk hebben. Integendeel, tussen hen zitten uitstekende vakmensen van wie je veel kunt leren. Maar er zijn ook mensen die vooral heel zeker klinken, terwijl hun eigen resultaten bescheiden zijn. Een luid advies is nog geen goed advies.

De moraal van dit verhaal is misschien eenvoudig: sta open voor goede raad, maar blijf ook luisteren naar dat stille stemmetje in jezelf. Ondernemen is niet alleen een kwestie van regels volgen; het is ook durven vertrouwen op je eigen visie.

Laat je daarom nooit ontmoedigen door mensen die vooral roepen hoe het moet. Uiteindelijk zijn het niet de meningen van anderen die bepalen of iets werkt, maar de mensen die je weten te vinden en de waarde die je voor hen hebt.

Soms bewijst de tijd in alle stilte wat geen enkele expert ooit wist te voorspellen…

Nog een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

Blog 21 juli 2026

Jan C. van der Heide

Burgemeester & wethouders gegijzeld door een weggeefkast

Lieve bloglezers,

Hebben jullie het gelezen? Mariëlle uit Krimpen aan de Lek heeft al jaren een weggeefkast in haar tuin. Mensen die het financieel moeilijk hebben kunnen er anoniem een brood, een pak hagelslag, een blik bonen of iets anders uithalen. Een klein gebaar van medemenselijkheid.

Maar... daar heeft de bureaucratie iets op gevonden. De kast staat er namelijk... illegaal.

Niet de honger is het probleem.
Niet de armoede.
Niet de eenzaamheid.

Nee... de kast.

En dus dreigt een boete die kan oplopen tot 10.000 euro. Het is een fascinerende gedachte: iemand die gratis voedsel weggeeft, loopt kans een bedrag te moeten betalen waarmee je een complete supermarkt kunt vullen.

Daar gooi ik meteen een limerick tegenaan:

‘Een ambtenaar in Krimpen aan de Lek
Verdwaalde volledig in 'n blinde regeltjesvlek.
Een kast vol wat brood,
Werd bestuurlijke ademnood...
Burgemeester & wethouders aan de Lek maken ’t echt… te gek…’

Je vraagt je af of er een dijk is doorgebroken, of dat het gezonde verstand ongemerkt is weggespoeld.

Het is een merkwaardige tijd. Een weggeefkast wordt behandeld alsof er een internationaal smokkelnetwerk achter schuilgaat. Straks moeten de potjes appelmoes zich legitimeren en krijgt een pak macaroni een dwangsom wegens illegale aanwezigheid.

Misschien volgt binnenkort wel een speciale gemeentelijke taskforce Weggeefkastbestrijding. Met drones, afzetlint, een mobiel commandocentrum en een persconferentie waarin plechtig wordt verklaard dat de veiligheid van de samenleving weer is hersteld omdat een blik bruine bonen uit de openbare ruimte is verwijderd.

En ondertussen vragen gewone mensen zich af: hebben we werkelijk niets belangrijkers om ons druk over te maken?

Als regels belangrijker worden dan mensen, is het misschien niet de weggeefkast die verkeerd staat, maar het kompas waarmee er wordt gekeken.

Misschien is het mooiste antwoord wel dat heel Krimpen aan de Lek morgen een weggeefkast neerzet. Niet uit baldadigheid, maar als vriendelijke herinnering dat medemenselijkheid zich nu eenmaal niet altijd laat vangen in een formulier met drie handtekeningen en een stempel.

Soms is een brood gewoon een brood. En soms is een weggeefkast een spiegel, waarin niet Mariëlle, maar de bureaucratie zichzelf ziet...

Nog een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

Blog 20 juli 2026

Jan C. van der Heide

Blog - Een gesprek met een dame die alles hoorde... behalve wat ik zei

Regelmatig ga ik op bezoek bij een hoogbejaarde dame. We drinken een kopje thee, eten soms een stukje cake en bespreken de grote en kleine wereldproblemen. Tenminste... dat is de bedoeling.

Mevrouw is namelijk behoorlijk doof, maar een gehoorapparaat? Dat is volgens haar volstrekt overbodig.

‘Ik hoor nog uitstekend’, zegt ze altijd. Dat is ook waar... alleen niet wat een ander zegt.

Laatst begon ik enthousiast: ‘Wat ruikt die appeltaart heerlijk!’

Waarop zij tevreden antwoordde: ‘Ja, mijn moeder deed vroeger ook altijd appeltjes door de zuurkool’.

Ik besloot dat de appeltaart voorlopig maar even appeltaart mocht blijven.

Even later vroeg ik: ‘Hoe lang is het geleden dat uw man is overleden?’

Ze keek me ernstig aan. ‘Ja, mijn man is inderdaad uitgegleden. Op een nat stoepje.’

Ik knikte maar mee. Soms is de waarheid minder belangrijk dan de gezelligheid.

Ik waagde nog één poging. ‘Zal ik nog een kopje thee inschenken, lekker een kopje thee..’.

Ze keek me glimlachend aan. ‘Of ik er wat mee dee? Natuurlijk deed ik er wat mee! Ik heb mijn hele leven hard gewerkt’.

Ondertussen begon ik steeds harder te praten. Zo hard zelfs, dat de buurvrouw drie huizen verder haar ramen dichtdeed en de hond van de overkant spontaan begon mee te blaffen.

Mevrouw keek me licht verontwaardigd aan.

‘Waarom schreeuw je toch zo? Ik ben toch niet doof!’

‘Nee’, zei ik, ‘hopelijk denkt de buurvrouw niet dat we ruzie hebben’.

Ze glimlachte tevreden. ‘Zie je wel... mijn gehoor is nog prima’.

Ik gaf het op. Tegen zoveel overtuiging kun je onmogelijk opboksen.

Ik ben toen maar de mussen gaan tellen die langs het raam vlogen. Die gingen tenminste allemaal dezelfde kant op... al weet ik nog steeds niet zeker of het mussen waren.

En eerlijk gezegd... misschien had mevrouw toch gelijk. Want het mooiste van ons gesprek was niet dat we elkaar begrepen. Maar dat we allebei dachten dat we dat deden…

Een prettige dag nog verder…

Jan C. van der Heide

Blog 19 juli 2026

Jan C. van der Heide

De biljonair en de vogel met een vliegbrevet

Er was eens een dollarbiljonair. Zo rijk dat zijn bank hem elk jaar een kerstkaart stuurde met de tekst: ‘Wilt u alstublieft stoppen met sparen, de kluis zakt door de fundering’.

Hij bezat twaalf villa's, negen jachten, drie privévliegtuigen, een gouden tandenstoker en een butler die nóg een butler had. Als hij een euro op straat zag liggen, bukte hij niet. Daar had hij personeel voor.

Op een doodgewone ochtend zat hij nog wat slaperig op de rand van zijn bed. Beneden perste zijn vrouw liefdevol een sinaasappel uit. Dat was goedkoper dan een nieuwe vrouw laten invliegen.

En toen gebeurde het.

Een vogel, waarschijnlijk de eerste duif ter wereld zonder navigatiesysteem, besloot dat de slaapkamer een uitstekende landingsbaan was. Met de precisie van een dronken straaljager vloog hij dwars door het raam.

PANG!

Duizenden glassplinters vlogen alle kanten op.

De vogel had hooguit een gekrenkt ego.

Maar één glassplinter trof de biljonair op een fatale plek. Binnen enkele ogenblikken was hij overleden.

De vogel keek nog even verbaasd om zich heen, alsof hij dacht: ‘Nou... dat liep ook anders dan gepland’. En vloog vervolgens weer naar buiten. Gratis. Zonder paspoort, zonder douane en zonder een cent luchthavenbelasting te betalen.

Op de begrafenis fluisterde iemand: ‘Hij had alles...’.

Waarop een ander antwoordde: ‘Bijna alles. Dubbel glas had hij blijkbaar niet’.

En ergens achteraan mompelde een oude wijsneus:
‘Zie je wel... geld maakt misschien niet gelukkig, maar enkel glas maakt het soms wel erg spannend’.

De moraal?

Het leven heeft een eigenaardig gevoel voor humor. De dood kijkt niet naar je bankrekening, alleen naar je ademhaling.

Het lot maakt geen onderscheid tussen een biljonair en iemand met een lege portemonnee. De natuur kent geen VIP-lounge, geen gouden toegangspas en geen voorrang voor mensen met een privéjet.

Uiteindelijk verlaten we de wereld allemaal met precies dezelfde handbagage.

Geen mens is rijk genoeg om één seconde extra leven te kopen als zijn tijd gekomen is.

En misschien is dát wel de grootste grap van het bestaan: je kunt een biljoen bezitten... maar geen minuut in eigendom hebben…

Een prettige dag nog verder...

Jan C. van der Heide

Blog 18 juli 2026

Jan C. van der Heide

…de kristallen bol… in gesprek met Jan’s blog

Twee aartsrivalen houden elkaar al jaren in het vizier: de Verenigde Staten en Iran. De taal wordt harder, de standpunten grimmiger en de dreigementen steeds groter. Maar hoe hoog de politieke temperatuur ook oploopt, de rekening valt vrijwel altijd op dezelfde deurmat: die van de gewone burger.

Niet bij de mensen die de besluiten nemen, maar bij de vader die gewoon naar zijn werk wil. Bij de moeder die haar kinderen veilig naar school probeert te brengen. Bij opa en oma die op de kleinkinderen passen. Bij de buurman die een boodschap doet voor een zieke buurvrouw. Mensen die geen oorlog beginnen, maar er wel alles door verliezen.

Misschien is dát wel de wrangste waarheid van oorlog. De mensen die haar verklaren, zijn zelden degenen die haar werkelijk ondergaan. De mensen die haar ondergaan, hebben haar meestal nooit gewild.

Soms bekruipt me een merkwaardige gedachte. Stel dat regeringsleiders hun conflicten alleen nog zélf zouden moeten uitvechten, zonder soldaten, zonder burgers, zonder steden die veranderen in puin. Ik vermoed dat veel oorlogen verrassend kort zouden duren.

Wie een ander de hel toewenst, zet vaak ongemerkt de eerste stap naar zijn eigen morele afgrond. Haat heeft de eigenschap dat zij zelden alleen de tegenstander verteert.

Ach... misschien vergis ik me. Maar één gedachte blijft telkens terugkomen: oorlog kent overwinningen in toespraken, op landkaarten en in geschiedenisboeken, maar zelden aan de keukentafel van een gewoon gezin. Die tafel staat er vaak niet meer. Het huis is veranderd in puin, de straat in een ruïne en de toekomst in een vraagteken. Wie geluk heeft, houdt alleen zijn leven nog over. Alles wat een thuis tot een thuis maakte, is verdwenen.

Uiteindelijk betaalt de man, de vrouw en het kind in de straat de hoogste prijs voor beslissingen die elders zijn genomen. De gewone burger is al eeuwenlang het kind van de rekening. En over de kinderen... daar sterft ieder gelijk. Want zodra een kind de prijs betaalt, heeft de mensheid al verloren…, iedere oorlogstraan van een kind is de laatste nederlaag van de menselijkheid…

Een prettige dag nog verder...

Jan C. van der Heide

Blog 17 juli 2026

Jan C. van der Heide

Storm op komst in Trump-land

Lieve bloglezers,

Donald Trump schijnt thuis even op de reservebank te zitten. Volgens hardnekkige geruchten - afkomstig van iemand die ooit iemand kende die een buurvrouw had - zou Melania de rode kaart hebben getrokken. De aanleiding? In de nieuwe Air Force One was de wc-bril niet teruggebracht in de stand waarin diplomatieke betrekkingen doorgaans het langst standhouden. Toen Melania plaatsnam, voelde zij onmiddellijk... dat internationale incidenten soms verrassend klein kunnen beginnen.

Zijn grote belangstelling voor het Midden-Oosten zou overigens al heel vroeg zijn ontstaan. Als zesjarig jongetje was hij in de zandbak al druk bezig met het verleggen van grenzen. Volgens een nichtje - en familie heeft tenslotte altijd de kleurrijkste herinneringen - begroef hij het liefst andermans speelgoed, om het daarna triomfantelijk weer terug te vinden.

En straks staat hij ongetwijfeld weer pontificaal vooraan bij het WK. Niet alleen om de beker uit te reiken, maar vooral om op zoveel mogelijk foto's te staan alsof hij hem persoonlijk heeft gewonnen. Sommige mensen verzamelen postzegels, anderen verzamelen historische momenten waar ze nét een beetje middenin kunnen staan.

Intussen verrijst bij het Witte Huis een nieuwe balzaal. Een prachtig symbool eigenlijk. Want in de politiek wordt voortdurend gedanst: een stap vooruit, twee opzij, een sierlijke draai en vooral doen alsof de muziek door iemand anders is uitgekozen.

Wonderlijk toch, hoe gebeurtenissen soms een patroon lijken te vormen. Of misschien ziet ons brein gewoon graag verbanden. Dat is uiteindelijk misschien wel de mooiste eigenschap van de mens: zelfs in de grootste satire zoeken we nog naar logica.

Een prettige dag nog verder..,

Jan C. van der Heide

Blog 15 juli 2026

Jan C. van der Heide

Blog – Zomerreces van de macht

Lieve bloglezers,

Vanmorgen had ik weer eens een onderhoud met mijn kristallen bol. Mijn alter ego schoof, zoals gewoonlijk ongevraagd, ook aan. Dat heeft zo zijn voordelen: je hebt altijd iemand die het met je oneens is, zelfs als je alleen bent.

"Waar zullen we het vandaag eens over hebben?" vroeg de bol. "Over de zomerrust," zei ik. "Of beter gezegd: de schijnbare zomerrust."

Het is vakantietijd. Op campings wordt geklaagd over het weer, in de file over de drukte en aan het zwembad over de wifi. Maar ook in de wereld van de politiek lijkt het opeens opvallend stil.

Wie goed luistert, hoort vooral woordvoerders. Persvoorlichters. Adviseurs. Mensen die keurig geformuleerde zinnen uitspreken alsof ze gisteren al zijn goedgekeurd door een commissie die vervolgens weer gecontroleerd is door een andere commissie. Je hoort de tekst, maar je zoekt soms nog naar de mens. In Washington. In Moskou. En op nog veel meer plaatsen waar macht zich graag in maatpakken hult.

Mijn alter ego fluisterde: "Misschien genieten ze gewoon van hun vakantie."

"Dat zou kunnen," zei ik. "Maar macht neemt zelden echt vakantie. Hooguit de microfoon."

De kristallen bol begon zachtjes te glimmen.

"Na het zomerreces," mompelde hij, "wordt het vaak weer interessant. Dan verschuiven standpunten die gisteren nog onwrikbaar leken. Dan blijken zekerheden toch verrassend rekbaar. Dan verschijnen nieuwe plannen, nieuwe gezichten of oude gezichten met een nieuw verhaal."

Ik moest lachen.

Politiek lijkt soms op een toneelstuk waarvan iedereen beweert het einde al te kennen... totdat iemand op het laatste moment besluit een ander script uit zijn binnenzak te halen.

Eén gedachte wil ik toch nog meegeven.

Mensen met veel macht blijven gewoon mensen. Met talenten, tekortkomingen, goede dagen en minder goede dagen. Niemand is onfeilbaar. Niemand wordt automatisch wijzer door een groter bureau, een langere limousine of een indrukwekkender titel.

Juist daarom is het verstandig om macht nooit heilig te verklaren, maar ook niet te demoniseren. Een beetje relativering is vaak gezonder dan blinde bewondering of permanente verontwaardiging.

Mijn alter ego stond op.

"En... wat voorspelt de kristallen bol?"

De bol glimlachte geheimzinnig.

"Dat de zomer voorbijgaat."

"Dat wist ik al," zei ik.

"Precies," antwoordde de bol. "De meeste verrassingen beginnen met iets wat iedereen eigenlijk al wist."

Ach... misschien vergis ik me wel. Dat gebeurt de toekomst wel vaker.

Nog een prettige dag verder...

Jan C. van der Heide

Blog 13 juli 2026

Jan C. van der Heide

De sollicitatie

Lieve bloglezers,

Er schijnt een nieuwe angst rond te zingen.

Steeds minder mensen zouden leiding willen geven, omdat ze bang zijn ooit beschuldigd te worden van grensoverschrijdend gedrag. Ik las het en dacht even dat ik iets verkeerd begrepen had.

Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen: "Ik durf geen bakker meer te worden. Straks verkoop ik per ongeluk iedere dag oud brood."

De redenering begint niet aan het goede uiteinde. Misschien moeten we sollicitatiegesprekken juist eenvoudiger maken. Niet beginnen met diploma's, managementervaring, targets en inspirerend leiderschap.

Gewoon één vraag.

"Hoe bent u eigenlijk als mens?"

Dat blijkt verrassend moeilijk te beantwoorden. Daarom zou je de sollicitant vriendelijk kunnen bedanken en zeggen: "Neemt u rustig een week de tijd. Vraag thuis eens hoe men u ervaart. Niet alleen aan uw partner, maar ook aan uw kinderen. Informeer eens bij een paar collega's. Misschien zelfs bij de buren. En als u heel moedig bent: vraag ook iemand die u niet aardig vindt."

Dat laatste levert vaak de interessantste informatie op. Niet omdat zo iemand altijd gelijk heeft. Maar omdat de waarheid soms een hekel heeft aan beleefdheid. Op een apenrots gaat het eigenlijk net zo.

De luidste aap klimt meestal als eerste op de hoogste steen. Hij maakt indrukwekkende geluiden, slaat overtuigd op zijn borst en kijkt alsof de rest van de wereld vooral dankbaar moet zijn dat hij bestaat. Het aardige is dat de andere apen daar zelden applaus voor geven. Ze wachten gewoon tot hij is uitgeraasd.

Misschien zouden mensen dat ook wat vaker mogen doen. Want gezag ontstaat niet doordat iemand harder praat. Ook niet doordat er "directeur", "manager" of "leidinggevende" op een visitekaartje staat. Gezag ontstaat wanneer mensen zich veilig voelen in jouw aanwezigheid. En daar zit misschien wel de hele discussie.

Wie respect als vanzelfsprekend beschouwt, hoeft meestal niet bang te zijn voor beschuldigingen.

Wie macht verwart met een vrijbrief om grenzen te verkennen, heeft waarschijnlijk niet zozeer een probleem met de tijd waarin we leven... ...maar met de spiegel. En spiegels zijn wonderlijke dingen.

Ze geven zelden antwoord. Maar meestal wel gelijk…

Nog een prettige dag verder.

Jan C. van der Heide

&&&&&&&

Blog 12 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Nederland is weer onderweg. De één komt thuis na een lange werkdag. De ander na een bezoek aan de voedselbank of een instantie waar iedere euro drie keer moet worden omgedraaid. Tegelijkertijd vertrekken anderen naar hun vakantieadres. En dat is hun van harte gegund.

Wie met eigen geld, hard werken of een succesvolle onderneming een mooi leven heeft opgebouwd: geniet ervan. Daar is niets mis mee.

Maar er ontstaat een andere werkelijkheid zodra de indruk ontstaat dat luxe - direct of indirect - mede wordt betaald uit gemeenschapsgeld. Dan gaat het niet meer alleen over geld, maar over gevoel. Over vertrouwen.

Een kapitale villa, een jacht aan de steiger, een helikoptervlucht of een regeringsvliegtuig dat ook voor privédoeleinden wordt ingezet... Misschien is alles volgens de regels. Misschien is alles juridisch keurig dichtgetimmerd. Maar regels alleen zijn niet genoeg. De vraag is ook: welk signaal geef je af aan mensen die iedere maand opnieuw moeten puzzelen om de boodschappen te kunnen betalen?

Juist in tijden waarin steeds meer gezinnen moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen, telt niet alleen wat bestuurders doen, maar ook hoe het eruitziet. Vertrouwen groeit door voorbeeldgedrag. Wie offers vraagt van anderen, doet er verstandig aan die zelf zichtbaar voor te leven.

Ik geloof oprecht dat koning Willem-Alexander en koningin Máxima mensen zijn met een warm hart voor Nederland. Daarom is dit geen aanval op hun persoon. Het is eerder een oproep aan iedereen die hen adviseert. Soms lijkt het alsof er ergens tussen paleis en straat een blinde vlek is ontstaan. Een blinde vlek voor de zorgen van mensen die, ondanks hard werken en belasting betalen, nauwelijks nog rond kunnen komen.

Daarom hierbij een ongevraagd, onbezoldigd advies van een therapeut die al een leven lang naar mensen luistert: wees zuinig met alles wat ook maar de schijn kan wekken dat gemeenschapsgeld een privéleven comfortabeler maakt. Want boosheid ontstaat zelden door één gebeurtenis. Zij groeit langzaam, stap voor stap, wanneer mensen het gevoel krijgen dat er met twee maten wordt gemeten.

En als mijn advies onverhoopt toch nog iets waard blijkt te zijn, stuur de rekening dan niet naar mij. Maak liever een mooie donatie over aan de Voedselbank of aan organisaties die ervoor zorgen dat kinderen in Nederland niet met honger naar bed hoeven.

Voor de rest wens ik iedereen een heerlijke vakantie.

Groeten van Jan, vanaf een eenvoudige boerencamping, in een tweedehandstent van ruim twintig jaar oud. Hij lekt af en toe een beetje, maar daar hebben we gelukkig nog pannen voor. En eerlijk gezegd... ik slaap er uitstekend in.

Jan C. van der Heide

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Blog 11 juli 2026

Jan C. van der Heide

Ik zal de enige wel weer zijn...

Lieve bloglezers,

Er zijn mensen die werkelijk overal van genieten. Ook van het nieuws.

Zo lees je bijvoorbeeld dat een bekende zangeres is bevallen van haar eerste kindje. Een prachtige gebeurtenis, zonder enige twijfel. Voor haar, haar partner, opa, oma, de buurvrouw, de kraamverzorgster en vermoedelijk zelfs de hond. Maar waarom ik dat allemaal moet weten alsof de mensheid zojuist opnieuw is begonnen, ontgaat me volledig.

Even later verschijnt het volgende wereldschokkende bericht: de presentatrice van het immens populaire programma Hupsakee is dolgelukkig. Na een lange wens is het eindelijk gelukt. Inclusief foto's, geboortegewicht, eerste hikje en een deskundige die uitlegt dat baby's tegenwoordig net als vroeger twee armpjes en twee beentjes hebben. Fijn dat iemand dat onderzocht heeft.

En dan slaat het nieuws moeiteloos om.

Een veroordeelde moordenaar is in hongerstaking gegaan omdat de ontbijtkoek niet netjes in plakjes wordt geserveerd.

Dan kijk ik toch even uit het raam.

Niet om frisse lucht te happen, maar om te controleren of de wereld werkelijk dezelfde is als vijf minuten geleden.

Blijkbaar wel.

Ik merk steeds vaker dat ik een lichte allergie ontwikkel voor alles wat vooral bedoeld lijkt om aandacht te trekken. Wasmiddelen die je leven zouden veranderen. Goede doelen die elkaar proberen te overtreffen in dramatische vioolmuziek. Televisieprogramma's waarin iedere zin wordt gevolgd door een brok in de keel, een traan, een close-up en een reclameblok.

Het echte leven is tegenwoordig kennelijk niet ontroerend genoeg meer.

Alles moet groter. Meer emotie. Meer zieligheid. Meer 'kijk mij eens'.

En ondertussen gebeurt er iedere dag van alles wat nauwelijks het nieuws haalt. Een vrijwilliger die al dertig jaar belangeloos klaarstaat. Een buurman die ongemerkt iemand uit de eenzaamheid haalt. Een verpleegkundige die voor de honderdste keer iemand geruststelt zonder dat er een camera naast staat.

Dat zijn voor mij de hoofdrolspelers. Maar die leveren blijkbaar te weinig kijkcijfers op.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets. Misschien begrijp ik de moderne media gewoon niet meer. Dat kan natuurlijk ook.

Toch heb ik het gevoel dat nieuws ooit bedoeld was om mensen te informeren.

Tegenwoordig lijkt het soms vooral een eindeloze wedstrijd om onze aandacht zo lang mogelijk gevangen te houden. Met een beetje geluk tussen twee reclames voor wasmiddel, drie BN'ers, een huilende kandidaat en een ontbijtkoek die kennelijk belangrijker is geworden dan gezond verstand.

Maar ach...

Ik zal de enige wel weer zijn…

Jan 

Blog 10 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Sommige cadeaus zijn zo bijzonder dat je er even stil van wordt.

Tijdens de NAVO-top, waar wereldleiders bijeenkwamen om te spreken over vrede, veiligheid en het voorkomen van oorlog, kregen zij een prachtig aandenken mee naar huis: een met hun naam gegraveerde .357 Magnum-revolver, compleet met munitie en de benodigde exportpapieren.

Het zal ongetwijfeld met de beste bedoelingen zijn aangeboden.

Toch heeft symboliek een merkwaardige eigenschap: zij zegt soms meer dan de woorden die eraan voorafgaan.

Stel dat je een goede vriend een vlijmscherp keukenmes cadeau doet. Op zichzelf niets mis mee. Maar als je weet dat hij al jaren een moeizame verhouding heeft met zijn schoonmoeder, dan krijgt dat geschenk ineens een heel eigen verhaal. Niet omdat je iets beweert, maar omdat iedereen de symboliek begrijpt.

Zo is het misschien ook met een revolver.

Natuurlijk zal geen enkele regeringsleider denken: "Mooi, die ga ik meteen gebruiken." Gelukkig niet.

Maar juist daarom blijft de vraag interessant waarom een vuurwapen, tijdens een bijeenkomst over vrede, als passend symbool wordt gezien.

Misschien begrijp ik de hogere diplomatie gewoon niet.

Misschien is een revolver tegenwoordig een vredesduif met een wat steviger metalen uitvoering en heeft de uitgaande kogel zachte vleugels...

Of misschien bewijst dit opnieuw dat mensen vaak prachtige toespraken houden over vrede, terwijl de symbolen soms een heel ander verhaal vertellen.

Ach... ik zal het wel verkeerd zien.

Dat schijnt, zo nu en dan, ook een vorm van gezond verstand te zijn...

Prettige dag verder,

Jan

&&&&&&&&&&

Blog 9 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Bezuinigen begint aan de top. Tenminste… dat zou je denken.

Er lijkt een mogelijkheid te bestaan om de belastingbetaler meer dan honderd miljoen euro te besparen. Corendon en TUI hebben immers aangeboden het huidige regeringstoestel nog jarenlang te exploiteren. Volgens hen kan het toestel technisch nog zeker twintig jaar mee. Een nieuw regeringsvliegtuig zou dan voorlopig niet nodig zijn.

Toch lijkt de voorkeur uit te gaan naar een nieuwe Airbus.

Dat is op zichzelf een politieke keuze. Maar keuzes hebben ook een symbolische betekenis.

Van burgers wordt gevraagd de broekriem aan te halen. Dat begrijpt vrijwel iedereen, want financieel zijn het voor veel mensen geen gemakkelijke tijden. Maar wie zuinigheid predikt, doet er verstandig aan die ook voor iedereen zichtbaar te maken. Vertrouwen ontstaat niet door woorden, maar door voorbeeldgedrag.

Juist daarom zou het een krachtig signaal zijn als het Koninklijk Huis zou zeggen:

"Het huidige regeringstoestel voldoet nog prima. Nederland staat voor grote financiële opgaven. Daarom vinden wij het vanzelfsprekend om zorgvuldig om te gaan met publieke middelen."

Dat zou leiderschap zijn dat niemand hoeft uit te leggen.

En wat die nieuwe Airbus betreft? Koning Willem-Alexander heeft inmiddels zijn vliegbevoegdheid voor dat toestel behaald. Misschien kan het certificaat voorlopig een mooi plekje krijgen aan de muur. Een brevet loopt niet weg.

Wie weet levert dat uiteindelijk meer waardering op dan een splinternieuw vliegtuig.

Want één ding blijft overeind: goed voorbeeldgedrag stijgt hoger op dan welk regeringsvliegtuig ook...

Jan C. van der Heide

 

27 juni 2026

Waarom goede adviezen zo vaak mislukken

Al tientallen jaren zeg ik in mijn praktijk: 'Adviezen zijn er vaak om in de wind te slaan.'

Waarom ik dat zeg? Omdat ik al meer dan 50 jaar mensen begeleid die werkelijk álle goedbedoelde adviezen al hebben gehoord. Van familie, vrienden, collega's, boeken, internet en soms zelfs van volslagen onbekenden.

Als al die adviezen voldoende waren geweest, hadden ze waarschijnlijk niet tegenover mij gezeten.

Betekent dat dat ik nooit een advies geef? Eigenlijk niet.

Ik vertel liever een verhaal. Want een verhaal zet mensen aan het denken, terwijl een advies vaak direct weerstand oproept.

Zo zat er eens een mevrouw tegenover mij. Ze vertelde dat haar man een hardnekkige gewoonte had – eigenlijk een verslaving. Hij rookte ontzettend veel. Ze had hem al honderd keer gevraagd te stoppen. Liefdevol, boos, bezorgd, wanhopig… niets hielp.

De volgende dag kwam haar man bij mij.

Hij ging zitten, glimlachte een beetje en zei:
‘Mijn vrouw heeft me al duizend keer verteld dat ik moet stoppen met roken.’

Ik antwoordde: ‘Dan bent u een geluksvogel.’

Hij keek me verbaasd aan.

‘Hoezo?’

‘De meeste mensen krijgen maar één goed advies. U hebt er al duizend gehad.’

Hij begon te lachen.

‘En...?’ vroeg ik.

‘Ik rook nog steeds.’

‘Precies,’ zei ik. ‘Kennelijk zit het probleem niet in het aantal adviezen.’

En toen besloot ik iets heel onverwachts te doen.

Ik zei: ‘Stel dat u morgen om twaalf uur naar de hemel vertrekt. Welk merk sigaretten zou u dan vandaag nog achter elkaar willen oproken voordat u op reis gaat?’

Hij keek me aan alsof ik zojuist van een andere planeet was geland.

Hij begon wat schaapachtig te lachen. Ik zag aan zijn ogen dat de vraag hem volledig verraste. Niet omdat hij zo moeilijk was, maar omdat hij er geen logisch antwoord op kon geven.

Twee weken later belde zijn vrouw. ‘Jan,’ zei ze, ‘hij is dezelfde dag nog gestopt met roken.’

Waarom?

Omdat verandering zelden begint met een goed advies. Verandering begint op het moment dat iemand zichzelf een vraag stelt waar hij niet meer omheen kan.

Dat is misschien wel de grootste les die ik in ruim vijftig jaar praktijk heb geleerd.

De beste adviezen glijden vaak van mensen af als regendruppels van een paraplu. Maar een onverwachte vraag kan soms precies de deur openen die jarenlang op slot zat...

Tot de volgende keer.

Jan C. van der Heide